Świt niebo rozstrzelał,
łąkę zmienił wszpital.
Drogą wąż sunął
zdobny w długie lufy.

Dzwonek w drzwiach
zadrżał nagłą ciszą
klasy puste, stęsknione
próżno czekają

Las niósł kopyt tętent
drzewa go chwytały
okrzyki - rozkazy
jak słowa ostanie

Tylko mgły zasnuły
oczy, polanom i liściom
na rzeczy zbyt trudne,
by w nie wierzyć.

Nieszkodzi
przejdziemy jeszcze raz,
wszystkie odcienie niepewności
wahań pełną ciszę,
zarumienimy przyszłość
cieniem przeszłości
szczypta nocy na języku
spłynie słodyczą do serca
twój dotyk... mój dotyk...
znano - nieznany
I staniemy u drzwi
w nich pewność
jutro, będzie nasze

" Nie grają nam surmy bojowe...................."

To ulica strzałami tańczy
śmiertelne primabaleriny
w piruetach
w podskokach
pochylają nasze ciała
brama - niebezpieczeństwo
okno - przedsmak tragedii
dach - posłaniec szalonego kompozytora
dłoń zaciśnięta czeka..................
są bliżej
już
Trafiony!
zbawienna cisza.

Wiersz

Tak dobrze w nocy
mieć cię w ramionach
cyzelować czule
w ciemności dotykiem
i każdą część ciebie
smakować
myślą - językiem

Wszystko co minęło
powróciło.............
kawalkada zdarzeń i postaci
teatr odgrywany
myślą i wspomnieniem
śmiech i smutek
w plecionce codzienności
zmieszane barwy plam
niepewne swojego miejsca
przeżywane raz któryś............

w imię............

W imię....
wciąż niedopowiedziane
strzał pada
kwiatów czerwonych rzesza
nadciąga
zapachem słodko - mldącym
warg dotykając
przebiega promien ciemności
grotem trafia
i mnie.... i ciebie ... i ich...........

Powtórka...............

I znów matura, i znów bzy,
i serce drzy kiedy kasztany,
nad nami płatków biały pył.
Wróżba na szczęście, nam, kochany.

Nie pierwszy, nie ostatni raz
my, i ktoś obok zakochany.
Powtarzajacy pory czas
dla nas, dla nich, niezapomniany.

Szpaków i kosów wdzięczny chór,
a my, choc starsi, tacy  sami.
Lat co mineły sznur przydługi
i jeszcze tyle jest przed nami.