Tu w serpentyn lesie
deszcz błyszczący confetti
melodia szybko krok niesie
w rok z nazwy, następny.

Toast spełnia życzenia,
nawet te przemilczane.
Zabawa pełna złudzenia:
wszystko na zawsze nam dane.......

Czas wolniej płynący, 
pierwsza gwiazda przez okno zagląda
zielony gość z lasu
biel stołu sianem pachnąca
dłon a wniej kawałek nieba
piesni jak ciepło wspomnień z dzieciństwa
puste nakrycie...
i ta ,Jedyna noc
Bożego narodzenia.

Plaster

Za oknem deszcz kapie i kapie,

w kominie świerszcz brzmi lirycznie.

Ja siedze na starej kanapie

samotnie... nieromantycznie.

A wiatr trącca drzew cczułe struny

i preludium brzmi ... jak Scchumana.

Co sie stało, czego nie rozumiem

Po raz pierwszy niepamiętana.

kiedy wkoło barwy az płoną,

kiedy wieczór nadchodz zbyt szybko.

I z nadziei, być czyjąś żoną

kuruję się plastrem - nalewką.

Niepodległość

Znów niebo biało-czerwone 
nad Warszawą powiew wolności
za krwawe dni, danina krwi
spokojny dach dla ludności.

Drogami niezliczonymi szła
wschód, zachód, północ, południe
zła wiele, odrobina dobra i moc
do zwycięstwa by Ojczyznie

dać dar , równych nocy i dni
wzrosłych przyszłością dokonaną
tu i teraz i długo jeszcze
nieznane mozliwości , odkrywaną

po nas , po dzieciach, po wnukach
by nieprzerwana już pieśń
niosła stopy, głowy i dłonie
jej przyszłośc , w tym nasza część
Niech nie ginie!

Rozpłakał się poranek
mgły drobnymi smugami
osiadały powoli
na bieli, złocie, fiolecie
na szkle z płomieniem drżącym
ogrzanej myślami cudzymi.
wreszcie zmęczony przysiadł
na małej mogile

16 paździrnik 1978

Wiatr się niesie
spod Tatr i Watykanu
słowem niezapomnianym
nam - nadzieją
Jemu - spełnieniem
prosto w niebios bramy

Przywołuje dymu obłok biały
dzwonów głosy w świątecznym chórze
radość ludzi mijanych, spotkanych
grzmot zwiastujący światu
i dzień wczorajszy żegna uśmiechem

Wiatr się niesie
od morza, aż do morza
nauka przenoszona sercem
nam - nadzieją
Jemu - spełnieniem
niech takich, będzie więcej

Ostatni..

Przeszli.............
jak szarańcza
nic nie zostało
mury śpiewały ostatni raz
wbrew wszystkiemu
radośnie
a może na przekór
ostanie kroki cichną
dzień jakby się zatrzymał
południe.......
NIE!
 Postrzelone języki ognia
wspinają się coraz wyżej
jakby kpiąc
z nadziei na deszcz.