oczy wciąż wilgotnieją
choć za oknem śnieg
nadzieją dzień nadzieją
czy spotkamy się

Niedługo panna w domu
na niej bombek moc
i progi co nie dzielą
w tę świętą noc

juz grzeje się kapusta
w wannie moczy karp
za oknem śnieżna pustka
tak mi ciebie brak

Niedługo panna w domu
na niej bombek moc
i progi co nie dziela
w tę swiętą noc

czekanie mi się dłuży
mija miesiąc , i nic
podróży kres podrózy
zapukaj wreszcvie do drzwi

Wspomnij mnie
już dopala się znicz
mrok szepcze wśród liści
zapomniane modlitwy
wspomnij mnie
tęsknotę przekuj w wers
za zdjęcie włóż
moje słowa podpowie wiatr

                 jesień- nostalgia

zapisała wszystkie kartki lata

na każdej zasuszony kwiat

grzybami pachnie las

wrzos wzgórek krzyża skrył

zachód użycza liściom barw

od ciebie list

jeszcze grzeje moja dłoń

wspomnieniem

walczyłaś
o każdą ulice i dom
o każde ze swoich dzieci
prze 63 dni niewyspane
nadzieja i śmierć
ważyły szale twoich losów
jesień spada
wymarszem pozostałych
w niegasnącej aureoli płomienie

srebrzyło się poświatą
ślady kropel burzyły gładkość
trzeszczał mostek
do spółki z   wiatrem
umilając czas śpiewem
cienie się kryły na brzegu
czasem pies daleko zaszczekał
zbłądził ktoś w okolicę
opustoszałą od dawna
szemrał nurt w rzece
opowieść pełną znaków zapytania
sobie, niebu.......
a może niewiadomemu

  opowiedziałam moją historię

                                                          zapadła cisza
                                                          mogłam policzyć muchy
                                                         - monotonność taktu -
                                                         prowadzący rzucił pytanie
                                                        - kotwicę- ratunek -
                                                        złapałam oddech
                                                        trwał chwilę
                                                        

Boże Ciało

baldachim nad hostią

modlitwa i pieśń

u progu do nieskończoności

w otoczce zieleni i płatków

zaproszenie na ucztę

stół już czeka

i my w nadziei,

że i dla nas jest miejsce