Cisza...........

Cisza……..

Cisza , nie istnieje,

To efekt zadumy,

Co wstrzymuje na chwilę

I oddech , i powietrze.

Promieniem rozjaśnia

Spojrzenie oczu,

I z ust spływa tchnieniem słowa

Jeszcze…….

Habemus Papam!
Echo znów powraca
tą wrzawą, tą radościa,
tym zaskoczeniem.
w oknie,
twarz bliska i droga.
chwile sercem odmierzane
Dziś ust westchnienie snuje wspomnienie

Z za drzew, z mrokiem
fałszywa odwaga
szli
z bronią gotowa do strzału
pies - strażnik
nie szczekał długo
pierwsza stał się ofiarą.

Dom za domem,
płonął jak latarnia
krzyk mieszał się z trzaskiem
oniemiałe niebo oglądało
ruiny  czarne
ranem

Zapukał październik ,
liściem złoto-czerwonym.
Gdzie stały rzędem
zamknięte skarby lata.
Na płaszczu miał krople,
bardzo był wzruszony.
Przyniósł mi śliwki w darze,
do ciasta.
Na niego czekała już herbata.

Siedzieliśmy w pokoju,
czas mijał nam szybko,
Aż wpadł wiatr nieznośny
i zabrał go z sobą

Niewidoczna siatka w powietrzu
kropelkami mgły
przez mistrza misternie spęta
zatrzymuje,
wschodzi czerwień i pomarańcz
cienie nocy
jak maleńkie lusterka
zostawione w pospiechu
ku naszej radości.

Deszczu ostatnie spadły krople
Ot, pochlipywanie.
Na niebie powstał luk szeroki,
kolorów modlitwa.
błyszcza w koniuszkach małych,
prawie diament.
Oku ku radości zawieszony
na pożegnanie

Dzień, swoje zamknął podwoje
Nie otworzy ich aż do rana.
Za oknem, jak wspomnienia się snują
samotne znaki zapytania.