Wspomnienie ...............Annie German

Potoczyło się życie
nutami po pięciolinii
wysoko i nisko
smutno i wesoło
Skończyło. My temu nie winni,
lecz się serce rozpłakało.

Wybrzmiała końca nuta
pustka powiało i ciszą
piano, pianissimo
milcząco na ustach
Odeszła. Myśmy pozostali,
a serca wciąż zapłakane.

Bo ...niby wszystko już było
i nic dwa razy się nie zdarza
lecz czasem po prostu...
miło się nam rozmarza.

Snują się banki niemydlane
o centymetr przed sufitem,
za chwile pękną...
ile uciechy przy tem.

W taki dzień

W taki dzień
nikt nie powinien być sam
Kiedy ziemia
u nieba staje bram.
Z opłatkiem w dłoni,
z nutką melancholii.
W stajence głowę kłoni,
jak w dawnej tej historii.
Miłościa dzieciny oddycha,
nieśmiała nagle i cicha.

W taki dzień,
nie ciszy pełen dom.
Kiedy Niebo
opuścił dla nas On.
Gwiazda ogłoszony,
prorostwami przepowiedziany.
Wsród żłobu połozony
tak bardzo wyczekiwany.
Miłościa serce raduje
i lekkość duszy daruje.

Drzewa stoją,
pamięć czasu zapisana.
Liście jesienia szepczą,
opowieść wiatr unosi.
Drzewa  stoją ........

Kiedy życie, ta nitka cieniutka

Supeł zwiąże, to nic, tylko łkać.

Choćbyś chodził obok na paluszkach,

Tak się zaciśnie, ze choćbyś rwał.

Nie zerwiesz go, chyba że nóż

ostrzem bólu, przetnie go na pół.

Pozwalając byś znowu dziś,

tak jak kiedyś , to samo czuł.

W wazonie ….

W wazonie wciąż się żółci,

po wiośnie marzenie.

Zieleń nieco zgaszona,

lecz płatki, przeciwnie.

Nie pachnąc ,przypomina

minione zdarzenie.

Choć szaro za oknem,

I zawiewa zima.

Wolność,nosi się w sercu,
a świadczy sie czynem.
Choćby i z daleka niewidocznym.
Trzeba sie o nią troszczyć,
jak o skarb najdroższy.
By nie wzdychać zdumionym,
a jednak przeminął.